က်ေနာ္ မွတ္မိပါသိမ့္ေရ မက္ကလာေခ်ကုိ ေဆာင္းပနာ မုိးကာေဖ့ေခ်ရုံလုိ့ ဘိတ္ေခ် တေပ်ာင္းေပ်ာင္းနန့္ ပလစတိတ္ အိပ္ကုိ လြယ္အိတ ္လုပ္ပနာ ၅ႏွစ္ သားေလာက္က ပင္ စာေခ် ပီေခ်သင္ခ်င္လုိ့ အေခါင္ကမုိးမလုံ ့္္ထရံကမရွိ မုိးေရ စစုိနန့္ ေက်ာင္းေအာက္မွာစာသင္ခရစြာ ေကာင္းေကာင္းေပ်ာ္ ဖုိ့ေကာင္း ပါေရ။ တခါတရီ မုိးႀကီးလုိ့ စာမသင္ျဖစ္ခေရ နိန့္တိဆုိေက အိမ္မွာ တေယာက္တည္း ပ်င္းဖုိ့ေကာင္းေရ ၊အမိက လည္း လယ္ျပင္မွာျမက္ခ်ီနင္း၊အဖကလည္း လယ္စထြန္ေရဆုိစြာ နန့္လယ္ထဲမွာ တဲေဆာက္ပနာအိမ္ကုိမလာဘဲ တမုိးလုံးကုိ လယ္ထဲမွာလုပ္နိန္ရပါေရ။
ညစာဖတ္စာဖတ္ယာတုိင္ေက ျမန္မာဆုိေကေတာ့ျပသနာဟိ့ပါ၊အဂၤလိပ္စာ ရာဖတ္ရေက ခြီးကုိ ေႀကာင္းဖတ္ ေႀကာင္းကုိ ႏြားလုိ့ဖတ္နိန္ေကလည္းမွားေရ ေျပာဖုိ့လူတေယာက္လည္းမရွိ ခပါ။ယင္းပုိင္ ေက်ာင္းတတ္ယင္းနန့္ ၄တန္းေအာင္ေရ၊၅တန္းကုိေရာက္တတ္ရဖုိ့။ရြာမွာက မူလတန္းေက်ာင္းျဖစ္လုိ့ ၄တန္းအဆီရာ သင္ရပါေရ။က်ေနာ့ရုိ့ရြာ နန့္၂မုိင္ေက်ာ္ေလာက္ ဝီးေရ အလယ္တန္းေက်ာင္းဟိ့ေရ ေနာက္တရြာကုိ လားတတ္ဖုိ့က်ပါေရ။
အသက္ကလည္း၁၀ႏွစ္ေလာက္ လြယ္အိတ္ကုိ ထမ္းလုိ့မပါ တပါနန့္ အလယ္တန္းပညာသင္ခ်င္လုိ့ မုိးေသာက္ ၇ နာရီခဲြေလာက္ကပင္ ညဇာက က်န္ေရ ဟင္းနန့္ ထမင္းတလုပ္နွစ္လုပ္ အယင္စားပနာ လားရပါေရ။ေက်ာင္းတတ္ဖုိ့လားစြာ လည္း လမ္းကမဟိ့ပါ လယ္ျပင္ ကုိျဖတ္ပနာ လားရစြာ ၂မုိင္ေက်ာ္ခရီးစြာ ၁၀ႏွစ္သား လြယ္အစ္ကုိမပါ တပါ နန့္ ထမ္းပနာလားရေရလူ အဖုိ့ မလြယ္ေရ ခရီးပါ။မာမ ေခ်တိဆုိေကပုိ ဆုိးပါေရ၊တခါတရီ ေမ်ာ့က ျခီေထာက္ ကုိကုိက္ထားယာ ေႀကာက္ပနာ ေအာ္လုိ့ လြယ္ထားေရ လြယ္အိတ္ကုိ ေဝးပစ္ယာ၊စာအုပ္တိ အားလုံးစြတ္လား၊ျပီးေက ကန္းသင္းက လာရစြာျဖစ္နန့္ လယ္ပုိင္ခ်င္ က ကန္းသင္းပ်က္ေတ ဆုိပနာစူးခ်ထား ၊ယင္းစူးကုိ ေရွာင္ပနာပထမ ဆုံးလားေရ လူျခီရာ ကုိ ေရာက္ေအာင္လွမ္ပနာလားရပါေရ။ေကာင္းႀကမ္းတမ္ပနာေႀကာက္ဖုိ့ ေကာင္းေရ ဘဝတိကုိ ျဖတ္လာရပါေရႏွင္း။
အသက္၁၃-၁၄ကုိေရာက္လာေက ပုိဆုိးပါ ေရ၊ႏြားေက်ာင္း ယင္းနန့္ေက်ာင္းတတ္ေတ ဘဝကုိ ေရာက္လာပါေရ။တုိင္းျပည္က ဆင္းရဲေရ၊ယင္းအထဲမွာဆင္းရဲေရ ရြာက ဆင္းရဲေရ မိဖပါးမွာ ေပါက္ဖြားလာေရလူတိအဖုိ့ေတာ့ ေက်ာင္းတတ္ယင္းနန့္ ႏြားေက်ာင္းရေရ ဘဝက ေတာ့မဆန္းပါ။ယင္းပုိင္ ထြီးလုံးပတ္လုံးနန့္ ၈တန္းေအာင္းပါလတ္ေတ။ယေက တခ်ဳိ့ မိဖတိမွာ အာ ..ေဒေလာက္ေက ရယာငါ့သားကုိ လယ္ထြန္ႏြားေက်ာင္း ငါ့နန့္အတူူလက္တဲြ လုိ့ရယာဆုိပနာ ေက်ာင္းဆက္မတတ္ရေရ လူတိလည္းဟိ့ပါသိမ့္ေရ။
မွားစြာေတာ့မဟုတ္ပါ ကုိယ့္အိမ္ ထမင္းစားနန့္ေက်ာင္းတတ္လုိ့မရယာ၊၉-၁၀တန္းေရာက္ေကျမိဳ့ ေခ် ျပားေခ် မွ အထက္ေက်ာင္းဟိ့စြာပါကုိ။ျမိဳ့မွာ သားသမီးစာသင္ဖုိ့လည္းမလြယ္၊နိန္ခ ထုိင္ခ၊စားစရိတ္ ေက်ာင္းစရိတ္ အဝတ္ အစားဆုိေက မလြယ္ပါယာ။ဝမ္းစာစပါး ေတာင္ မလုံနုိင္ဆုိေက ပုိဆုိးပါေရ၊ေက်ာင္းက ထြက္ မုိးရာသီ လယ္ထြန္ ပ်ဳိးစုိက္၊ေဆာင္ရာသီဟင္းခင္းထြန္၊ျပီးေက စပါးရိတ္ တလင္းလယ္၊ယင္းပုိင္ ယင္းနန့္ဘဝကုိ ရုံကန္ရပါေရ။
က်ေနာ္ ကေတာ့ ယင္းအထဲမွာ ကံေကာင္းေရ လူ လုိ့ ကုိယ့္စြာကုိ ေျပာရဖုိ့ ၉-၁၀တန္း ပညာ ကုိ သင္ခြင့္ရခစြာ၊ယင္းခ်င့္လည္း ေဒပုိင္ရစြာမဟုတ္ အခက္ အခဲအမ်ဳိးမ်ဳိးႀကားထဲ ကရေအာင္ယူထားစြာ ယင္းအခြင္းအေရးကို။က်ေတာ္ ရုိ့ ဘဝတိစြာေရ မလြယ္ပါနွင္း အခက္အခဲအမ်ဳိးမ်ဳိးႀကားထဲက ရွင္သန္လာေရ လူတိပါနွင္း၊စဥ္းႀကည့္ေက ေႀကာက္ဖုိ့ေကာင္းပါေရ၊ ရွက္ဖုိ့လည္းေကာင္းပါေရ...........ေအာ္ဘဝ
က်ေနာ္ရုိ့လူမ်ဳိး၊တုိင္းျပည္ ၊ျမိဳ့၊ရြာ လွပ အီးခ်မ္သာယာေအာင္ အားလုံးသူ လက္တဲြ ႀကိဳးစားကတ္ပါေမ။ရခုိင္ ျပည္ဇာေႀကာင္းကြ်န္ျပဳခံနိန္ရေရ၊ဇာေႀကာင့္ ဆင္းရဲေမြးေတနိန္ေရ၊ဇာေႀကာင့္အဖက္ဖက္က ပ်က္စီးေအာင္ဇာသူ ရုိ့လုပ္ထားေရဆုိစြာ ကုိအားလုံးသူသိပါဖုိ့ထင္ေရ၊..........
No comments:
Post a Comment